ر رابطه با اهمیت روزه روایت ها وارد شده است و بسیار بر آن اصرار شده خوب مگر این تشنگی و گرسنگی چه اهمیتی دارد که در قرآن و فرمایشات پیامبر اکرم و ائمه معصومین تا به این حد سفارش شده در پس این پرده و رنج روزه چه پنهان است؟

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود :روزه سپر آتش است و نیز فرمودند :

روزه دار تا آن زمان که غیبت مسلمانی را نمی کند در حال عبادت است ، هر چند که در بسترش خوابیده باشد.

وصف نی را از زبان مولانا شنیده‌ای، نه؟! نی كه از نالیدنش می‌گوید و شرح درد اشتیاقش برای پیوستن دوباره به نیستان كه ناله‌هایش همه، ترسیم پرسوزی از جدایی است.

«از جدایی‌ها شكایت می‌كند»...

تکرار گناه و مداومت آن موجب تیرگى و واژگونى قلب و مسخ انسان از حالت انسانیت به حالت درنده خویى و حیوان صفتى مى گردد، و نیز باعث گناهان بزرگتر مى شود.

به عنوان مثال : گنهکارى که براى اولین بار لب به شراب مى زند، چون مسلمان است ، آشامیدن چند قطره از شراب براى او بسیار سخت است ، ولى بار دوم کمى آسان مى شود و وقتى زیاد تکرار شد، آشامیدن چند لیوان از آن براى او از آب خوردن آسانتر مى گردد. آرى ! تداوم گناه حتى گناهان بزرگ را براى انسان آسان مى گرداند.

شفاعت مطلق و بی قید و شرط را یهود و نصاری و مشركان معتقد بودند ، امّا شفاعتی كه قرآن آن را پذیرفته ، شرایطی در شفیع ، در شفاعت شده و در مورد شفاعت دارد .

امّا شفیع ، هر چه هم نزد خداوند ، رتبه و منزلت داشته باشد ، جز با اذن و رضایت خدا شفاعت نمی كند

توبه همچون امور معنوی دیگر دارای قانون مخصوص به خود است. هر کسی که طبق قانون آن عمل کند تاثیر آن را خواهد دید. ندامتی که با یاس آمیخته شده و جز افسردگی، ملامت، ضعف اعصاب و پیشروی بیشتر در گناهان را در پی ندارد، اصلا ضوابط توبه را ندارد که توبه نامیده شود و فواید توبه بر آن بار شود.

خیلى‏ها به سیادت و سرورى و عزت و محبوبیت علاقه‏مندند،ولى راه به دست آوردن آن را نمى‏دانند. اصلا سخن را این گونه عنوان‏کنیم که:

در دلهایمان چه اندازه «جا» براى دیگران باز کرده‏ایم؟ در زندگیمان چه میزان وقت، به مردم اختصاص داده‏ایم؟ و ... اساسا تا چه حد به فکر مردم و مشکلات، رنج ها و اندوه هاى‏آنانیم؟

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: اگر بندگان مى‏دانستند كه در رمضان چه [بركاتى] هست، آرزو مى‏كردند كه رمضان، یك سال باشد.(بحارالأنوار: 96/346/12)

اگر وجود خود را به زمینى تشبیه کنیم، تهذیب نفس و اخلاق، همچون‏زدودن علف هاى هرزه و شاخ و برگ هاى آفت گرفته از مزرعه و باغ زندگى‏است. آراستگى به کمالات معنوى نیز، مثل شکفتن غنچه و به برگ و بارنشستن آن است. دریغ از غنچه‏اى که نشکفته پرپر شود، و... شاخه‏اى که به بار ننشسته، بشکند! گاهى موعظه و حکمت، بذر این «مزرعه وجود» است، گاهى تنبه و بیدارى، زمینه ساز شکفتن «گل کمال‏» است،

فاجعه خون بار کربلا از حوادث بسيار مهم و جگرخراش و فراموش نشدني تاريخ بشري است و با وجود گذشت قرنها، هنوز گرمي عشق به امام حسين(عليه السلام) و يارانش در دل شيعيان و حق طلبان جهان سرد نگرديده

است. چه: کشته شدن امام حسين(عليه السلام) حرارتي را در دلهاي مؤمنان ايجاد کرده که هرگز سرد نميشود.1 چنان که گويي حادثه عاشورا همين ديروز، رخ داده است.

ناگفته، آشکار است که حضرت مهدي(عليه السلام)، که اسطوره ظلم ستيزي و حق طلبي است، قلبي آتشين تر از آن حادثه دارد و در سوگ جدش شبانه روز اشک ريزان است چنان که در زيارت ناحيه مقدسه آمده است:

«راز»، به اقتضاى حرمتش باید پنهان و پوشیده بماند و گرنه رازنمى‏شد. در این هیچ تردیدى نیست.

گفته‏اند: غلامى طبق سرپوشیده‏اى بر سر داشت و خاموش وبى‏صدا در راهى مى‏رفت. یکى از افراد، در راه به او برخورد و پرسید:در این طبق چیست؟ غلام چیزى نگفت. آن شخص به اصرار پرسید تابداند زیر آن سرپوش که روى طبق کشیده‏اند چیست؟ غلام گفت:فلانى! اگر قرار بود که همه افراد بدانند در طبق چیست، دیگر سرپوش‏روى آن نمى‏کشیدند!

بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی، حرف و حدیث های زیادی درباره وظایف طلبه ها و روحانیت طرح شد. علت آن هم مشخص بود، چون امام راحل، بت «جدایی دین از سیاست» را شکست و راه برای اقشار متدین جامعه برای خدمتگزاری به مردم باز شد.

به همین دلیل بیشتر این صحبت‌ها بر مدار همین محور سیاسی بوده و کمتر از مباحث اصلی و محورهای کلیدی این حضور «حضور روحانیت در سیاست و عرصه خدمت گزاری» صحبت شده است. امام خمینی در توصیه‌های جامع و جالبی، به بررسی نکات بسیار مهم درباره وظایف روحانیت اشاره می‌کند. اگر چه این صحبت‌ها کلی است و در خصوص انقلاب اسلامی بیان نشده است ولی نمود اصلی و بارز و ثمره وزین این بیانات گهربار، بیشتر بعد از حضور جدی و واقعی روحانیت در جامعه و عرصه سیاست و اجرا تبلور پیدا می‌کند.

ای کسانی که ایمان آورده اید، روزه بر شما واجب شده همانطور که بر اقوام قبل از شما واجب شده بود، شاید با تقوا شوید...

روش خداوند متعال در کتاب عظیم الشأنش این است که دریایی از معارف و حکمت ها را در قالب چند جمله به ما گوشزد میکند. اگر کسی به دنبال خود سازیست و میخواهد درمان شود . اگر همین یک آیه را از عمق جان در یابد او را کفایت میکند. 

پاره‌ای از مردم می‌گویند: به خدا و روز قیامت ایمان آورده‌ایم حال آنکه ایمان نیاورده‌اند. مى‏خواهند خدا و كسانى را كه ایمان آورده‏اند فریب دهند، با آنكه جز خودشان را فریب نمى‏دهند و نمى‏فهمند. در دل‏هاى آنها بیماریى (از كفر و شك و نفاق) است، خدا هم بر بیماریشان بیفزود و بیفزاید و آنها را در مقابل آنكه دروغ مى‏گفتند عذابى دردناك است.

انقلاب جهانی حضرت مهدی(عج) از دیگر نهضتها جدا نیست، بلکه همان روند طبیعی را خواهد پیمود، نه اینکه همه چیز با معجزه تمام شود و هیچ قطره خونی ریخته نشود. برعکس، آنچه از روایات استفاده می‌گردد و از بیان اوصاف شخص حضرت مهدی(عج) روشن می‌شود، این است که ایشان دارای چنان قدرت جسمانی است، که به فرموده امام رضا(علیه‌السلام): با اینکه سن زیادی دارد، ولی جوان و بدن او قوی است. حتی اگر دستهای مبارکش را به طرف بزرگترین درخت دراز کند و آن را به طرف زمین آورد، می شکند؛ اگر صیحه ای بین کوهها زند از فریاد او کوهها درهم می ریزند....

لطفا کریمه زیر را با تامل از نظر بگذرانید:

وَ اسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَ أَجْلِبْ عَلَیْهِمْ بِخَیْلِكَ وَ رَجِلِكَ وَ شارِكْهُمْ فِى الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ وَ عِدْهُمْ وَ ما یَعِدُهُمُ الشَّیْطانُ اِلاّ غُرُورًا

ترجمه: « هر كدام از ایشان را كه مى توانى با صدایت تحریك كن و لشكر سواره و پیاده ات را بر آنها گسیل دار و در ثروت و فرزندانشان شركت جوى و آنان را با وعده ها سرگرم كن، ولى شیطان جز فریب، وعده اى به آنان نمى دهد» (سوره بنى اسرائیل آیه 64)

آیه عجیبی است. روی سخن خدا با شیطان است. چنین می نماید که خدا خود ماموریت گمراهی و اغوای بنی بشر را به دست شیطان، این لعین ازل و ابد، سپرده است.

یکی از شاخه های "حسن خلق"، که رابطه‏ها را استوارتر و پیوندها را صمیمى‏تر مى‏سازد، گفتار دلپذیر و شادى‏بخش است. متانت در سخن و ادب در گفتار و زیبایى در کلام، خصلت پاکدلان بى‏کینه است‏و خلق و خوى اولیاء دین. ارزش انسان و جوهره وجودى‏اش را زبان و بیان روشن مى‏سازد:

یکى تحقیر مى‏کند، یکى تشویق. یکى عیبجویى مى‏کند، دیگرى تحسین و تقدیر. یکى ملامت مى‏کند، دیگرى پر و بال مى‏دهد و امید مى‏آفریند.